‘Ik vind het spijtig dat mijn vader dit niet meer heeft kunnen meemaken’

Pieter Van der Elst
Published on Monday 180226
Na een middagwandeling in het groene Josaphatpark van Schaarbeek kom ik aan op het appartement waar Lefto, officieel Stéphane Lallemand, me ontvangt voor dit interview. Uitgedost in het nieuwe Rode Duivels tenuetje flanst hij nog snel een middagmaal in elkaar voor hij spontaan begint te vertellen.

“Deze voormiddag heb ik alleen maar muziekresearch gedaan. Dat doe ik het liefst, gewoon thuis zitten en muziek luisteren. Maar tegenwoordig is er elke dag wel iets. Vanavond doe ik iets op BRUZZ, morgen is er een feestje in de Recyclart in Brussel, vrijdag speel ik in de Antwerpse club Ampere en zaterdag sta ik in Istanbul. Onlangs heb ik ook een nieuwe plaat uitgebracht en ik ben nog met twee compilatiealbums bezig voor in het voorjaar. Ik voel het aan mijn lijf, het gaat hard.”

Lefto is een Brusselse dj en producer gekend voor zijn eclectische muzieksmaak. Hij werd in 2014 op de Red Bull Elektropedia Awards uitgeroepen tot beste dj van België, vóór Dimitri Vegas & Like Mike. Vorige week won hij op diezelfde awardceremonie de prijs voor ‘Best Party’ met zijn feestconcept ‘Lefto Presents’. 

Naast dj, producer en professioneel partystarter ben je ook nog bezig met radio en tv. Zo ben je al achttien jaar elke week te horen op Studio Brussel en was je onlangs nog te zien in de documentaire ‘Noisey Brussel’ waar je sprak over hiphop in Brussel. Ben je nauw verbonden met de stad? “Zeker, al moet ik toegeven dat ik het minder besef als ik in Brussel zelf ben. In het buitenland probeer ik altijd wel België en Brussel te vertegenwoordigen. Ik hou ervan om te zeggen dat we zo centraal in de wereld liggen en dat we zo’n goeie muziekscene hebben hier. Ik wil ook aantonen dat Molenbeek bijvoorbeeld niet is zoals het nu in de media verschijnt. Ik ben er opgegroeid en ik kan gerust zeggen dat het er nu rustiger is dan 20 of 30 jaar geleden. Molenbeek is ook de plek waar ik de eerste keer in contact kwam met muziek. Ik keek in die tijd naar de Franstalige ‘Tien om te Zien’, waar ik voor het eerst Brusselse hiphoppers als Daddy K en Benny B de revue zag passeren. Het was toen ook de tijd van de New Beat in België. Ik herinner me nog dat ik in centrum van Brussel naar een platenzaak ging om mijn eerste New Beat platen te kopen. Thuis luisterde ik dan naar die platen terwijl ik op tv keek naar Benny B die op zijn hoofd stond te draaien op een platenspeler. Ik zat toen al met verschillende stijlen in mijn hoofd. Wat me ook bijblijft uit die tijd zijn de vinylplaten zelf. Ik was echt geïntrigeerd door hoe muziek uit zo’n ding kwam, hoe een groef in een plaat ervoor zorgt dat je via een naaldje geluid uit speakers krijgt. Of hoe je met verschillende tempo’s kon spelen. Ik vond dat heel speciaal allemaal, heel bizar.”

 'Tomorrowland? Dat is muziek voor leeghoofden. Die mensen zijn daar niet eens voor de muziek.'

 Kan je zelf muziek spelen? “Zelf speel ik geen instrumenten, dat is misschien een van de teleurstelling in mijn leven. Ik heb wel wat instrumenten gehad, zoals een elektrische Rhodes piano, waar ik dan puur op gevoel op speelde. Ik kan dan wel iets inspelen, maar vraag me daarna niet om dat live te komen brengen. Ik ben begonnen met platen en ik ben gewoon nooit veranderd in dat opzicht. Dat groeide dan door van mixen en scratchen met vrienden naar echt feestjes organiseren. Een van mijn eerste keren dat ik draaide was op school in het atheneum van Jette, op zo’n kerst- of eindejaarsfeestje. Nadien ben ik altijd hoger blijven mikken. Niet dat ik nooit iets anders heb willen doen, ik heb ooit nog stagegelopen bij Willy De Clercq aan de Europese Gemeenschap, maar het is gewoon met de jaren zo gegroeid. Zo ging ik op een dag plaatjes kopen in de Music Mania in Brussel en boden ze mij daar een job aan. Dankzij hen ben ik ook meer beginnen openstaan voor andere muziek. Collega’s legden dan muziek op die ik nooit zou opleggen en soms vond ik daar iets in dat me aansprak. Dat heeft me op weg gezet om in verschillende genres te gaan zoeken. Dat is nog steeds min of meer de manier waarop ik nieuwe dingen ontdek: praten met mensen die meer kennen van een bepaald genre en zo in hun muziekwereld binnendringen. Na een tijdje kan je in die wereld dan zelf op ontdekking gaan en zelf dingen beginnen zoeken.” Zijn er genres waar je totaal niet naar luistert? “Ik ga van klassiek over folk tot New Beat, echt zo goed als alles. Buiten metal dan misschien. Live kan ik er wel naar kijken, omdat ik de energie van de muziek dan kan voelen. Maar gewoon naar metal luisteren, daar heb ik het moeilijk mee. En oh, EDM (de muziek die op de grote podia van Tomorrowland gedraaid wordt, red.), daar luister ik nooit naar. Dat is zo’n berekend genre, je weet al wat er gaat komen. Ik vind dat muziek voor leeghoofden. Dat is voor mensen die niet per se van muziek houden, maar zich gewoon een moment willen uitleven. Dat hoort er natuurlijk ook wel bij, maar daar zit geen diepte in. Festivals als Tomorrowland zetten alles in op vuurwerk en mooie podia, maar daar gaat het niet om. Veel van de sets daar liggen al op voorhand vast, omdat de muziek daar moet samenlopen met het licht en de effecten. Het spijtige daaraan is dat die dj’s en organisatoren daar zoveel geld aan verdienen. Ik heb daar op zich geen probleem mee en ik vind het ook wel cool dat er zoiets groots in België plaatsvindt, maar het spreekt maar een beperkt soort mensen aan: mensen die veel geld willen neertellen voor een totaalervaring en niet voor de muziek. Het is veel eenzijdiger dan festivals als Couleur Café of Dour. Al die randanimatie op zulke grote festivals is niets voor mij. Mij zal je nooit op Tomorrowland zien. Voor mijn part mag het pikdonker zijn. Zonder een echt podium zelfs, maar met een goeie sound. Dat zou ik graag eens doen: Ergens in een bos, zonder iets van licht, maar met goeie muziek. En dan gewoon vlammen. Dat is al een ervaring op zich. Zo heb ik op mijn laatste tour in de Verenigde Staten eens in het midden van een woestijn gedraaid, echt gek.” Ga je veel op tournee? “Heel veel. Ik ben soms een maand weg van huis, maar ik vind het fantastisch. De jetlags zijn wel hels. Ik heb eens 35 keer gevlogen op 23 dagen. De ene dag sta je dan in Denver, om de volgende dag weer in New York en LA te staan. Ik ben ook net terug van shows in Azië en binnen drie weken vertrek ik weer naar Mauritius. 

 'Ik heb ooit premier Michel ontmoet op een evenement. Je voelt dat die man in bubbel leeft.'

 Bij dat onregelmatige uitgaansleven komen vaak ook drank en drugs kijken.  “Ik ben de meest cleane persoon op deze wereld. Ik ben nooit begonnen met drinken en ik heb nog nooit iets gerookt of andere dingen genomen. Wel heb ik door dit grillige leventje hartritmestoornissen gekregen, en angstaanvallen heb ik ook soms. Dan niet wanneer ik moet gaan spelen, maar wanneer ik iets moet doen waar ik me ongemakkelijk bij voel, een speech geven of zo. Dan begin ik aan alles te twijfelen, voel ik mijn benen niet meer en begint mijn hart heel snel te kloppen. Ik moet me dan letterlijk focussen op mezelf om weer tot rust te komen. En dan vergeet ik mijn speech natuurlijk (lacht). Als ik ooit sterf, gok ik dat het met iets aan mijn hart zal zijn. Net zoals mijn vader, begin de 60 was hij. We zien wel, he. Neem dat ik dan nog zo’n twintig jaar te gaan heb.” Je vader was een groot fan van jazz. Zijn favoriete muzieklabel was ‘Blue Note’, waar jij ook een album op gereleaset hebt. Hij heeft dit weliswaar niet meer meegemaakt, vind je dat spijtig? “Ja, maar er zijn veel dingen die spijtig zijn in het leven. Dat van mijn vader is er een van. Ik ben eerder fatalistisch op dat vlak. Dagelijks trap je misschien wel tien insecten dood, maar dat hoort intrinsiek bij het leven: iedereen moet op een dag gaan.
 Soms zullen mensen dan wel zeggen dat hij te vroeg is heengegaan, maar wat te vroeg of te laat is bepaal je zelf niet. Zo zit de natuur nu eenmaal in elkaar. Als je sterft, dan is het ook zo, niets aan te doen. Ik vond het wel spijtig dat mijn vader het niet meer heeft kunnen meemaken, maar ik weet wel dat ik het voor hem heb gedaan. Het is een prestigieus label en die release is mooier dan eender wat ik voor de rest al in mijn leven heb gedaan.” Je vader komt af en toe ter sprake in interviews, maar over je moeder heb ik je nog nooit weten vertellen. “Zij is vroeg weggegaan. Ik heb haar nooit gekend en ik heb ook nooit meer contact gehad met haar. Ik heb wel nog contact met haar moeder, mijn oma. Het is op zich een rare situatie, maar met mijn grootmoeder kom ik goed overeen. Mijn moeder daarentegen heeft volledig met me gebroken. Waarom, dat weet ik niet. Misschien had ik er niet moeten zijn, misschien ben ik er voor haar te vroeg gekomen? Zoiets wil ik ook niet vragen aan mijn grootmoeder, maar misschien moet ik dat ooit toch eens doen. Het verklaart denk ik wel deels mijn drive: veel werken zodat ik aan dat soort dingen niet te veel moet denken. Het gebrek aan moederliefde ligt waarschijnlijk ook aan de basis van het gevoel dat ik iets moet bereiken in dit leven. Zulke gebeurtenissen vormen je als mens. Ik haal daar een soort energie uit die een ander misschien niet heeft. Een voorwaarde is wel dat je iets doet wat je graag doet. Zo speelde ik ooit basketbal in 2e Nationale en was ik bijna professioneel skateboarder. Voor de tijd die we hier zijn, is het maar beter om er zo veel mogelijk uit te halen. Misschien heb ik dat dan weer van mijn vader. Hij was ook wel zo ingesteld. Hij zei me vaak om zo veel mogelijk te genieten, zolang mogelijk. Ik heb dat altijd onthouden.” Wil je zelf ooit kinderen? “Dat denk ik niet. Daarvoor zitten we in een te moeilijke situatie met onze wereld. Mensen zullen wel zeggen dat we het nooit beter hebben gehad, maar toch. Er verandert nooit echt iets. Onze leiders zijn mensen die totaal geen voeling hebben met de maatschappij. Zo heb ik ooit eens premier Charles Michel ontmoet op een evenement waar ik speelde. Je voelde dat die man in een bubbel leeft. Ik heb hem dan ook vastgepakt aan de arm om hem letterlijk wakker te schudden, maar je merkte dat hij daar moeite mee had. Tijdens mijn stage aan de Europese Gemeenschap merkte ik dat ook. Je voelde dat je daar een andere wereld binnenstapte, een die mij niet aansprak. Ik haatte het daar ook echt.” Om met een vrolijkere noot te eindigen: wat is je favoriete muziek van het moment? “Mijn favoriete plaat van het moment? Dat is moeilijk. Ik ben met zoveel stijlen bezig en ikvlieg ook over albums in het algemeen. Er staan nu tussen de tien- en vijftienduizend albums in mijn platenkast alleen al. Maar misschien mijn recente plaat ‘Cirkels’, met Antwerps rapper Nag? Die ben ik nu fel aan het promoten en staat hoog op mijn lijstje. De nieuwe EP ‘Onism’ van Photay is ook wel vet. Elektronisch en met veel gevoel. Hij speelt ook samen met mij in de Gentse Kompass Klub op 25 november. En wacht, de single ‘raingurl’ van de Amerikaanse Yaeji maakt onlangs ook wel echt indruk...“ Terwijl ik samen met Lefto muziek blijf luisteren, om toch maar een zo volledig mogelijk antwoord te krijgen op die laatste vraag, belt Antwerps rapper Nag aan de voordeur. Een repetitie met hem staat als volgende punt aangestipt in de agenda en ik word vriendelijk verzocht om te vetrekken. Ik mag aan den lijve ondervinden dat onze interviewee geen tijd verloren laat gaan. Ik neem nog snel enkele foto’s om daarna echt te vertrekken.