André Meganck: het gezicht achter de Sporza-chrono

Jens Van Vaerenbergh Tobias Daneels
Published on Sunday 111106
André Meganck, een naam die je meermaals hoort vallen tijdens een wieleruitzending. Toch horen we Meganck zelf nooit in de uitzending. Niemand kan een gezicht op de naam plakken. Tot vandaag.

'En een valpartij', roept Michel Wuyts in de commentaarcabine. 'We weten nog niet wie er bij betrokken is, maar André Meganck (63) maakt zijn bekende kapgebaar, dus er zijn er een paar tegen de grond gegaan.' Als je zijn naam aan een wielerliefhebber vertelt, hoor je wellicht: 'Ah ja, dat is die met zijn chronometer.'

We spreken af met André Meganck in café Old Fox in Aalst, vlakbij zijn geliefkoosde thuisbasis Lede. Het is ook in Aalst dat hij binnenkort zijn intrek neemt in een nieuw appartement. Met enige vertwijfeling staan we hem op te wachten. Bij de meeste bv’s kan men zich immers een gezicht voorstellen, maar ondanks de reputatie die zijn naam meedraagt, blijft Meganck ook voor ons een onbekende, zij het een nobele. Ons grote geluk is dat hij degene is die ons onmiddellijk herkent. Geholpen door journalistieke wapens zoals fototoestel en tv-camera die we met ons meesleuren. We worden vriendelijk begroet en door hem naar binnen geleid. Het begin van een gezellig uurtje babbelen over het wielrennen en over de media.

Iedereen kent uw naam, maar niemand herkent u wanneer u over straat loopt. Vindt u dat jammer?

'Ach, ik werk nu eenmaal achter de schermen. Dat doe ik ook het liefst, ik ben niet de man die steeds in beeld wil komen. Mijn werk is even belangrijk als dat van een commentator. En u zei het net zelf: iedereen kent me, ze hoeven niet te weten hoe ik eruit zie. Ik weet wie ik ben en dat is voor mij het belangrijkste. Tijdens de rechtstreekse uitzending zit ik naast de commentatoren. Via het internet zoek ik allerlei randinformatie op, ik volg tegelijk ook de wedstrijdradio en geef die informatie door aan de commentatoren. Ik zwijg dus ook niet de hele tijd, ik heb een aparte verbinding met bijvoorbeeld Michel Wuyts. Die hoort wat ik hem vertel en hij geeft dat mee aan de kijker. Ik verzorg ook de technische aspecten in de commentaarcabine en bepaal dus wanneer Renaat Schotte vanop de motor in de ether komt. Soms zijn er wel eens stressvolle momenten in de commentaarcabine. Wanneer de commentaarlijn naar Brussel wegvalt, hebben we natuurlijk een groot probleem. Ik zorg dan dat de stem van de commentator via een gsm wordt doorgegeven, tot de lijn hersteld is.'

Hoe lang doet u dit intussen al?

'Ik werk nu 37 jaar bij de VRT en ben dit jaar al voor de 36ste keer naar de Ronde van Frankrijk gegaan. Weet je, ik werkte eerst in een garage. Tot Fred De Bruyne, die wist dat ik nogal met het wielrennen bezig was, me erbij nam. Fred heeft me bijna alles geleerd. Het grote voordeel aan Fred was dat hij niet alleen journalist was, maar dat hij ook een groot wielerkampioen is geweest. Hij heeft me ook aan een heleboel mensen voorgesteld. Langzaamaan heb ik me dan kunnen opwerken. Eerst werd ik een volwaardig lid van de sportredactie en nu ben ik al jaren programma-assistent. En ik heb maar tot mijn veertiende school gelopen.'

Hoe verloopt de samenwerking met de commentatoren?

'Er zijn er al een heleboel de revue gepasseerd, ik heb al met een zevental personen samengewerkt. Ik ben begonnen met Fred De Bruyne. Nadien kwam Mark Vanlombeek, met hem heb ik 21 jaar samengewerkt. Later volgden nog Mark Stassijns, Louis De Pelsmaecker, Mark Uytterhoeven en zelfs Wouter Vandenhaute. En toen kwam de huidige lichting met onder andere Michel Wuyts en Renaat Schotte. Al die commentatoren heb ik doorgegeven wat ik van Fred heb geleerd, daar ben ik toch wel trots op.'

Na al die jaren zijn er ongetwijfeld ook enkele momenten die u nooit meer zult vergeten?

'Het mooiste moment komt ongetwijfeld uit de Tour van 1989 toen Greg LeMond Laurent Fignon klopte met een verschil van slechts acht seconden. Ik was er samen met Mark Vanlombeek en Mark Uytterhoeven. LeMond zat na zijn overwinning op de grond, midden op de Champs-Elysées, met minstens twintig camera’s rond hem. Het was toen de eerste keer dat we een camera van France Télévision konden bestellen om interviews af te nemen. Tot dan moesten we altijd de renners meesleuren naar de commentaarcabine. Dat moest op enkele minuten gebeuren, want niet lang na de aankomst gingen we uit de ether. Mark Uytterhoeven zou een interview afnemen met LeMond. Maar Mark heeft schrik in een grote massa en dus moest ik hem echt meesleuren tussen al die journalisten. Naast LeMond zat er dan al een cameraploeg met daarachter nog een tiental andere ploegen die ook een interview wilden met de Amerikaan. Aan de andere kant zat Maurizio Castelli, een ontwerper van wieleroutfits die ik enkele jaren daarvoor had leren kennen. Dus ik zei hem: 'Wij nemen hierna over!' Enkele seconden later kon Mark zijn eerste vraag stellen aan de winnaar van de Tour van 1989! Weliswaar met het geroep en getier van onze buitenlandse collega’s op de achtergrond, die niet opgezet waren met onze actie.'

U bent ondertussen niet meer van de jongsten, maar Twitter is u niet echt onbekend. U bent een fervente Twitteraar en dit is ook de allereerste keer dat ik een interview heb geregeld via een sociaalnetwerksite.

'Vorig jaar met Luik-Bastenaken-Luik vroeg Karl (Vannieuwkerke) – zelf een fervent Twitteraar – of ik het niet zag zitten om met Twitter te beginnen. Ik had daar niet veel zin in, maar hij maakte toch een account voor me aan en zo is het begonnen. Ondertussen heb ik al meer dan vierduizend volgers.'

Ook op die andere sociaalnetwerksite Facebook bent u niet onbekend. Er bestaan Facebookpagina’s voor u,  genaamd ‘André Megancks wereldwijde supportersvereniging’ en ‘De chrono van André Meganck’.

(lacht) 'Voor alle duidelijkheid, ik heb die zelf niet gemaakt, hé. Trouwens, ik zit zelfs met meer dan één chronometer in de cabine.'

Iets serieuzer nu, hoe lang wilt u nog doorgaan als productieassistent?

'Eind dit jaar word ik 64. Aangezien ik – als een van de weinigen op de sportredactie – een ambtenaar ben, moet ik dus eind 2012 met pensioen.'

Zult u dan ook echt stoppen?

'Dat weet ik nog niet. Velen hebben mij al aangeraden om een eigen bedrijfje op te richten en zo door te blijven werken. Ik zie mezelf er niet volledig mee stoppen, mijn hobby is mijn werk geworden. Het wordt ook afwachten wat er allemaal zal gebeuren in het Vlaamse medialandschap na de overname van VT4 door De Vijver. Wouter Vandenhaute (eigenaar De Vijver, nvdr.) heeft een pakket koersen, de Flanders Classics, en een aantal veldritten in zijn bezit. Maar zolang de commentator bij VT4 Philippe Maertens blijft, is dat geen concurrentie voor ons. Ik vind hem echt niet goed. Maar zoals ik Wouter Vandenhaute ken, zie ik hem wel ingrijpen en Maertens vervangen.'

Ziet u uzelf overstappen naar VT4?

'Niemand weet op dit moment wat er allemaal zal veranderen, maar ik denk niet dat ik de VRT ooit zal verlaten. Ik ben een echte VRT-man, ik werk er dan ook al 37 jaar. De openbare omroep heeft ook  nog voor enkele jaren de uitzendrechten van de drie grote rondes en de meeste klassiekers. Ik zal waarschijnlijk wel genoeg te doen hebben, met of zonder de concurrentie van VT4.'