Dansvoorstelling ‘In Spite of Wishing and Wanting’ toont een oerdrift in ons allen

Katya Bohdan
Published on Monday 160208
Scène uit 'In Spite of Wishing and Wanting'
De poëtische creaties van de Vlaamse choreograaf Wim Vandekeybus worden wereldwijd geprezen. Zijn opvoeringen zijn doordrenkt van dromen, verlangens en psychologische tegenstellingen. 'In Spite of Wishing and Wanting' benadert de toeschouwer in een elegante danstaal die niet te imiteren valt.

Ondergedompeld in de regenachtige Brusselse nachten en omarmd door de gietijzeren ornamenten van het Brusselse stadstheater, worden de verschillende tijdsgeesten en disciplines van de Vlaamse kunst verstrengeld in de muurschilderingen en de unieke architectuur van het gebouw van de KVS. In dit tijdloze theater vindt een krachtige voorstelling plaats van Ultima Vez, het gezelschap van choreograaf Wim Vandekeybus. In Spite of Wishing and Wanting tast lichamelijke en geestelijke grenzen af van mannelijke woede en fragiliteit.

'Kijk, er is maar één manier om de monsters te doden, aanvaard ze.' – Julio Cortázar

In de donkere zaal ontwaakt de georchestreerde chaos van de absurditeit die haar uitweg wil vinden in de tedere en beestachtige dansfiguren. De volledig mannelijke cast straalt een vurig temperament uit en een delicate breekbaarheid tegelijkertijd. Tederheid versus furiositeit, de twee uitersten door elkaar geweven in de rauwe, haastige, turbulent dansende figuren.
De etherische, sensuele soundtrack van David Byrne brengt dit instinctief en sensationeel tafereel tot uiting in ritmes die één lijken te worden met de versnelde hartslagen van zowel de dansers als de toeschouwers.

Excentrieke voorstelling

De klassieke, oeroude schoonheid versierd met de moderniteit van een hartstochtelijke dynamiek creëert een illusie van het bovennatuurlijke en onstuimige. De toeschouwers ontsnappen aan de eentonigheid en voorspelbaarheid van de dag, om overstroomd te worden door gevoelens, onbekende prikkelingen, en absurde komedie die deel uitmaakt van deze excentrieke voorstelling.Scène uit 'In Spite of Wishing and Wanting' </br>© Danny Willems

De mannen beëindigen hun driftige dans in een spel van gedimde, zachte lichten en veranderen in antieke pilaren; beelden van warm en levend marmer. Tegen een kunstmatige maar nostalgische zonsondergang verdwijnen ze in het donker om weer die fragiele chaos en positieve esprit op te roepen voor de volgende act.

In de voorstelling zit ook een kortfilm verweven, gebaseerd op korte verhalen van schrijver Julio Cortàzar. De nostalgie, utopie, en de innerlijke kwelling, onzekerheid en autoriteit, de sterfelijkheid en de oneindigheid van de mannelijke ziel, kinderachtigheid en razernij…  De voorstelling slaagt erin om deze ontastbare eigenschappen te vertegenwoordigen in een andere dimensie, een andere wereld die deel uitmaakt van onze eigen realiteit.

Opnieuw brengt Wim Vandekeybus een oeuvre dat choqueert, verlevendigt, verandert, vastgrijpt en hypnotiseert. Met een minimalistisch decor, kleurrijke emoties en zijn buitengewone choreografie magnetiseert hij weer zijn publiek. Ultima Vez streeft er niet naar om zoals anderen te zijn, om iedereen te behagen. Het gezelschap zet steeds als eerste haar voet op onbekende en onbewandelde terreinen en intrigeert door haar vindingrijkheid, uniciteit, en haar aantrekkelijke deviatie. In Spite of Wishing and Wanting betovert de toeschouwer en neemt hem mee op een geladen, emotionele, instinctieve en buitengewone beleving.e