Trolltunga: een zware tocht naar een prachtig stukje Noorse natuur

Margot Vanlaet
Published on Monday 171030
De natuur in Noorwegen is prachtig. Net daarom wou ik tijdens mijn verblijf in Oslo wel eens door die Noorse natuur trekken. Ik trok mijn wandelschoenen aan voor een tocht naar Trolltunga, de Trollentong, een van de meest indrukwekkende kliffen in Noorwegen.

Op zo’n zes uur rijden van Oslo ligt Skjeggedal, het vertrekpunt van een 28 kilometer lange wandeling naar Trolltunga. De trollentong is een rots die zevenhonderd meter boven het Ringedalsvatnet meer uitsteekt. De tocht duurt gemiddeld tien tot twaalf uur.

Omdat dit mijn eerste trektocht was, zocht ik enkele tips. Al snel bleek dat deze wandeling geen lachertje is. De meeste websites benadrukken dat je in goede vorm moet zijn en over het juiste materiaal moet beschikken om deze trektocht tot een goed einde te brengen.  Dit baarde me toch wel wat zorgen. Ik ben niet echt een sportief type en ik had niet het juiste schoeisel.

 

Toch besloot ik met niet te laten kennen en zo trok ik met enkele andere Erasmusstudenten naar Halden, een dorpje op een uur rijden van Trolltunga. We besloten te overnachten in een Air BnB zodat we die zaterdag fris aan onze tocht konden beginnen.

Rond half zeven startten we onze tocht naar de top. De eerste kilometers waren slopend, ik besefte toen pas echt wat een slechte conditie ik heb. De gedachte om toch maar terug af te dalen spookte wel even door mijn hoofd, maar toch ging ik door. Na een kilometer of zes ging het klimmen steeds vlotter en begon ik pas echt te genieten van de adembenemende natuur om me heen.  

Om één uur bereikten we eindelijk de rots. Ik had ondertussen wel al wat pijn in mijn knieën en enkels, maar ik had even tijd om uit te rusten voor ik weer afdaalde. Net zoals de andere trekkers wilden ook mijn reisgenoten en ik een foto op de trollentong, want daar draaide de hele tocht nu eenmaal om. Toen we in de rij stonden, zagen we plots een man op zijn knie gaan: bovenop dit avontuur waren we ook nog eens getuigen van een huwelijksaanzoek.

 

Na ongeveer drie uur aanschuiven was het eindelijk onze beurt om een foto te maken op de rots. Zo konden we rond half drie starten aan de afdaling. Vergeleken met de tocht naar de top, verliep de afdaling best vlot. De pijn in mijn enkels nam alleen maat toe, maar dit werkte motiverend om sneller af te dalen. Tussendoor nam ik wel enkele pauzes om even te drinken, maar ik stapte vlot door naar de parking. Na drie uur afdalen, was ik weer terug bij af. Ergens was ik enorm trots dat ik deze tocht, ondanks mijn slechte conditie, tot een goed einde had gebracht. Het was een harde en toch ook wel pijnlijke tocht, maar het was de inspanning absoluut waard. Ik heb ongetwijfeld een van de mooiste stukjes natuur in Noorwegen van dichtbij mogen zien en dat is een herinnering die me voor altijd zal bijblijven.