Waarom iedereen op Erasmus zou moeten gaan

Margo Verhasselt
Published on Friday 170106
Het zit erop, drie maanden lang kreeg ik dankzij het Erasmusprogramma de kans om te proeven van het leven in een ander land. Voor mij werd het Schotland.

Vorig jaar rond deze tijd moesten we een document indienen, een document waarvan ik toen niet wist dat het mijn leven zo zou veranderen. Ik koos ervoor om naar Aberdeen, Schotland, te gaan. Geen verrassing voor de mensen die mij goed kennen, er is altijd iets geweest dat mij aantrok tot Schotland. In juni kregen we dan eindelijk het nieuws, wie nu uiteindelijk die één van die felbegeerde Erasmusplaatsen zou krijgen. Zoals nu wel duidelijk is, was ik een van de gelukkigen.

Ik weet niet goed hoe ik mijn maanden voor mijn vertrek moet beschrijven. Raar, laten we het daar maar bij houden. Dezelfde vragen bleven door mijn hoofd spoken. Wat als het nu toch niets voor mij is? Wat als ik naar huis wil? Kan ik zolang zonder mijn familie en vrienden? Gaan de mensen thuis mij niet vergeten?

De laatste week voor mijn vertrek was wat je kan noemen erg emotioneel, ik had zo’n dubbel gevoel over mijn vertrek, bang maar toch ook benieuwd naar het onbekende. Wanneer ik zondag nacht toekwam in Aberdeen veranderde mijn leven meteen. Ik had hiervoor nog nooit alleen gewoond, ookal deelde ik mijn flat met nog 3 andere meisjes, het is helemaal anders. Voor mijn vertrek vertelde iedereen die al ooit dezelfde ervaring had mij hetzelfde: ‘pas na drie weken ga je je thuis beginnen voelen’. Ze hadden gelijk want na die drie weken, is mijn tijd in Schotland voorbij gevlogen.

Zoals altijd, was alle begin moeilijk. Als je arriveert in een nieuw land, valt er zoveel te ontdekken. De taal, de cultuur, het eten en in het geval van een Erasmus student: de school. De eerste week liep ik verloren in de gangen van Robert Gordon University, er waren meer dan vijf gebouwen met lokalen op de meest onvoorspelbare plaatsen. De lessen waren een hele aanpassing, zowel de taal als de manier van lesgeven. Na bijna drie jaar met elke dag dezelfde gezichten, zat ik plots in een klas zitten met allemaal onbekenden. Dat was  heel vreemd.

Mijn Erasmus ervaring was zoveel meer dan alleen een paar maanden les volgen in het buitenland. Ik heb enorm veel nieuwe mensen leren kennen en heb nu vrienden in bijna elk continent. Maar ik heb vooral ook mezelf leren kennen. Toen ik terug in België kwam, zei iedereen van dag één al dat ik zo enorm veranderd was: volwassener, zelfstandiger, met meer zelfvertrouwen.  Ik heb geleerd dat je in het leven altijd alles minstens een keer moet proberen, dat falen niet altijd het einde van de wereld is en vooral dat je echt van ieder moment moet genieten, gelukkig of ongelukkig.

Ik kan nog wel even doorgaan over mijn verhaal en waarom mijn Erasmus uniek was. Maar uiteindelijk moet je je eigen ervaring aangaan en die zelf uniek maken. You’ll never know if you don’t try.