Wandeling in de mooiste natuur van Oslo

Lorenz Kintaert
Published on Friday 171027
Ondanks de koude temperaturen in Noorwegen, ben ik steeds te vinden voor een gezonde wandeling door de natuur van Oslo. Het Scandinavische land is gekend voor zijn indrukwekkende fjorden. Vandaag wandel ik langs het meer van Sognsvann, een van de populairste meren van de hoofdstad en omstreken.

Rond zes uur ’s avonds, bij een gevoelstemperatuur van zes graden Celsius en onheilspellende wolken stap ik met mijn dikke laarzen en warme bontjas richting het pronkstuk van Oslo. De donkere hemel straalt een licht deprimerend gevoel uit. Eigenlijk is het een dag om niet buiten te komen. Net zoals Jack Johnson vertelt in het bekende liedje Banana Pancakes. Maar wie de aangewezen tienduizend stappen per dag wil bereiken, moet al eens door weer en wind durven gaan.

De waterplas is klaarblijkelijk een trekpleister voor joggers. De ene loper na de andere snelt me voorbij terwijl ik met verwondering mijn aandacht richt op het magnifieke uitzicht. De duizenden groene bomen die het meer omsingelen lijken wel een schilderij. Het doet me even denken aan een de vechtscènes in de eerste film van The Lord Of The Rings, het bos waar Boromir de dood wordt ingejaagd. Ik stap met een levendig en ontspannen gevoel mijn eerste meters rond het adembenemende meer. In totaal is het zo een drie kilometer wandelen.

Halfweg mijn gezonde wandeling voel ik de eerste druppels neerploffen op mijn gezicht. Al snel worden die regendruppeltjes dikke waterballen die aanvoelen als de straal van een hogedrukreiniger. Nog voor ik mijn paraplu openkrijg, ben ik drijfnat. Het lijkt wel of ik snel een duik in het water genomen heb alvorens ik aan mijn tocht begon. Nee, ik ben geen grote fan van water. Gelukkig is de regen even snel weg als hij gekomen is.

Mijn kleren wegen zwaarder dan voordien. Bij elke stap hoor ik het water verschuiven in mijn schoenen. Het wordt stilletjesaan donker. Ondanks de minder gunstige weeromstandigheden word ik nog steeds elke minuut bijna omver gelopen door een jogger. Dit is duidelijk the place to be  voor hardlopers.

Honderd meter vanwaar ik stap, zie ik een picknickbankje, bijna volledig overdekt met bomen. Er zitten vijf jonge Noorse studenten. Ze zitten gezellig rond een vuurtje gitaar te spelen. De drang naar zitten begint langzaam mijn gedachten te overheersen, dus besluit ik vastberaden even plaats te nemen bij de groep. Leuk dat deze vriendelijke en open jongeren mij warm en enthousiast onthalen.

Het is bijna twaalf uur en we zitten nog steeds gezellig rond het vuur kennis te maken. Wat begon te lijken op een natte wandeling rond het meer, mondde uit in een geweldige avond onder studenten. Naast mijn volmaakte tienduizend stappen, heb ik nog eens vijf nieuwe kennissen opgebouwd.

Waar een wandeling toch goed voor kan zijn…